Navigeergedoe!
Ik zie me nog zitten met het stratenboek op schoot en de landkaart tussen m’n benen. Ja ik heb het over navigeren en ik zal je zeggen ik heb veel kwaliteiten maar deze hoort niet in het rijtje thuis.
Als ik vroeger ruzie kreeg met mijn inmiddels ex partner was het wel tijdens een autorit en hij vond dat ik niet goed navigeerde. Ik heb al moeite met links en rechts laat staan dat ik ook nog een kaart moet lezen….nee ik zal niet zeggen dat dit de reden was dat de relatie op de klippen liep maar het heeft er zeker niet aan bijgedragen.
Dankzij de technologie hebben we Google Maps, maar voor mij blijft navigeren echter meer een sociale activiteit, ik vraag gewoon de weg en niet omdat ik het niet weet maar omdat ik graag bevestiging wil van een mens en niet een computerstem die mij op een passief-agressieve toon verteld hoe ik moet rijden en je dan denkt je bestemming bereikt te hebben maar dan midden op een industrieterrein staat.
Dan is er ook nog de interne navigatie, het feilloze gevoel dat iets niet klopt en laat dat nu wel een kwaliteit van mij en vrouwen in het algemeen zijn en dat is geen gebrek aan richtingsgevoel, dat is een ingebouwde veiligheidssensor waar menig satelliet jaloers op zou zijn.
Mijn man heeft tegenwoordig een nieuwe vijand: de vrouwelijke navigatiestem. En geloof me, die krijgt er flink van langs. “Je zei links, links zei je…en dit is rechts!!!” schreeuwt hij dan richting het dashboard, alsof ze elk moment kan terugpraten. Ik zit ernaast, heel rustig en geniet dan een beetje …niet trots of zo, maar wel een beetje opgelucht. Want ineens ben ik niet meer degene “die altijd verkeerd zit”. Nee, nu is het die stem, die arme digitale vrouw die niets anders doet dan haar werk, maar inmiddels wel verantwoordelijk is voor elke file, omleiding en gemiste afslag.
En ergens vind ik het ook wel mooi, dat zelfs als technologie het overneemt, het toch weer eindigt bij een vrouw die de schuld krijgt.
Alieneke