OVER HET WEL EN WEE IN ’T CAFÉ
Goodmorning Vietnam
Heel eerlijk…ik heb nog getwijfeld of we onze vakantie toch niet moesten omboeken naar het “veilige” Italië maar mijn stoere onverschrokken echtgenoot zei…als we het nu niet doen, dan doen we het nooit en we zijn nu nog vitaal…nou dat laatste hoop ik nog lang te blijven natuurlijk maar hij had wel een punt.
Vietnam it was en wat was het mooi. Na eerst niet meer weten hoe je moest zitten na 14 uur vliegen en tussendoor nog 4 uren ronddwalen op Dubai kwamen we aan op de luchthaven van Hanoi. Onderweg naar het hotel vlogen de scooters ons links en rechts voorbij, ongelofelijk hoeveel scooters er daar rond rijden, ik heb me laten vertellen dat iedere bewoner gemiddeld 1,2 scooters bezit. Het leven speelt zich af op straat en men verplaatst zich….ja je raadt het al….voornamelijk op de scooter. Op de stoep zie je geen mensen lopen maar wel scooters die gestald staan en hele families zitten er op een scooter, ik heb er eentje gezien met 5 mensen waaronder 2 kinderen en een baby.
Van de scooters in de regen want regenen kan het daar…mijn god wat een regen….ik heb nog nooit zoveel regen zien vallen als de eerste dagen in Hanoi al vond Jos het eerst wat minder grappig toen hij tot zijn kuiten in het water stond en het met bakken naar beneden viel. De tocht ging verder naar Ha Long Baai, een boottocht met overnachting op een prachtig koloniaal schip leidde ons langs eilandjes waar de film King Kong nog is opgenomen, ik zag mezelf al meegenomen worden door die grote aap gillend dat Jos me zou komen redden…
Van de keizerlijke stad Hue wat vroeger zo een beetje de grens was tussen Noord en Zuid gingen we verder via de wolkenpas naar Hoi An. Een prachtig kleermakersstadje waar in alle achterafkamertjes, keukentjes en schuurtjes kleding werd gemaakt. Ik heb mezelf natuurlijk een paar mooie outfits laten aanmeten wat echt waar de volgende dag al klaar was en zat als gegoten, waaronder ook een mooie Vietnamese outfit dus ik voel binnenkort een Oosterse avond aankomen…
De laatste stad op de route was Saigon, een stad met 10 miljoen mensen en dus 10 miljoen en nog wat scooters! Het oorlogsmuseum maakte diepe indruk en diep door de knieën moesten we ook toen we ons in de tunnels begaven waar vroeger de Vietcong zich verschanste. Het was een mooie indrukwekkende reis, het eten is er echt heerlijk, de mensen zijn vriendelijk en het land heeft een rijke cultuur.
Goodbye Vietnam it was super!
Alieneke