OVER HET WEL EN WEE IN ’T CAFÉ
Strakke Pakjes
Als je wel eens op zondagmorgen naar een voetbalveld gaat zie je ze staan, licht voorovergebogen alsof ze iets van de grond proberen op te rapen dat er niet ligt, hun sportshirt zit zo strak dat je bijna de lunch van gisteren nog ziet zitten…het is alsof ze denken als het maar strak genoeg zit lijk ik slanker….. nee mannen van boven de 50….dat doet het dus niet!
Maar toch heb ik ook wel bewondering, want terwijl de rest van Nederland op zondagochtend nog twijfelt tussen koffie of nog een keer omdraaien, staan deze mannen rek- en strekoefeningen te doen die verdacht veel lijken op pogingen om een vastzittende rits lost te krijgen maar dat terzijde. Een voorzichtig sprintje, wat in hun beleving daar dan voor doorgaat en dan het moment supreme…de aftrap….de bal….
Zodra de bal in beeld komt, verandert alles. Opeens voelen ze zich weer in de twintig, in hun hoofd dan. In werkelijkheid hoor je bij elke beweging een orkest van krakende gewrichten….maar ze gaan ervoor en vol overgave.
Het mooiste is misschien nog wel de derde helft. Aan de bar worden de acties van zojuist nog eens onder de loep genomen maar dan wel met een kleine upgrade. Dat trage sprintje wordt een explosieve actie, die gemiste bal was net te hoog en die valpartij….die was natuurlijk heel tactisch!
Maar ergens tussen die te strakke pakjes en dat gekreun bij het opstaan zit iets heel waardevols verstopt: Plezier…puur, kinderlijk plezier en eerlijk is eerlijk, dat staat ze misschien nog wel beter dan dat sportshirt ooit zal doen.
Alieneke