Geen hond in de pot
Als iemand mij vroeg naar mijn vakantieplannen en ik vertelde dat we naar Vietnam gingen reizen dan werd ik vol ongeloof aangekeken….Vietnam??? “Wat moet je daor nou, das ja an de aandere kaant van de wereld ja, daor eet’n ze honden ja!
Maar Vietnam it was en maar liefst 17 dagen hebben we rondgereisd in dit prachtige land vol met en ja echt vol met scooters. Ik heb me laten vertellen dat iedere bewoner gemiddeld 1,2 scooters bezit en niet electrisch, nee ze rijden op benzine die hier maar 70 cent per liter kost overigens.
Geen honden op het menu, wel mals vlees, kip en echt heerlijke vis. Je moet niet op straat eten dat moet ik er wel bij zeggen, zo liepen we op een marktje waar het vlees en de vissen in de volle zon lagen te creperen. Mijn oog viel op een zak met levende kikkers, twee dames van onze groep met een vegetarische leefwijze, waarvan de dochter wel zo nu en dan een Big Mac at omdat die zo lekker was, stonden er aandachtig naar te kijken. “Nou” zei Jos “wat vinden jullie hier nou van”? “Ach” zeiden ze “dit is Azië, dit is toch mooi”!
Dit herinnert mij aan een discussie die Jos laatst met een pensiongast had. Deze gast vond dat er te weinig vegetarisch op de kaart stond. Jos antwoordde dat er gespecialiseerde vegetarische restaurants zijn, misschien was dat een optie. Dat was niet geschikt omdat haar man wel vlees at was het antwoord. Waarop Jos zei “hebben die restaurants dan geen enkel vleesgerecht op de kaart ??? Nee was het antwoord waarop Jos zei “tja, misschien moet u daar eens over nadenken”.
Moraal van dit verhaal, kattenmens of hondenmens, vleeseter of planteter, benzinevreter of stopcontactzoeker, reiziger of huismus, klimaatredder of klimaatrealist, iedereen is anders en juist dat maakt ons compleet.
Alieneke